Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

δύο CD της MODERNA RECORDS

Η Moderna Records είναι μια εταιρεία από τον Καναδά, που τυπώνει… βαθιά, περιβαλλοντικά άλμπουμ, με αναφορές στην κλασική και την ηλεκτρονική μουσική. Έχει φτιάξει έως ώρας έναν κατάλογο περίπου 15 κυκλοφοριών, ανάμεσα στις οποίες φιγουράρει και το CD του Μάνου Μυλωνάκη “Festen”, για το οποίο γράψαμε πριν λίγο καιρό. Τώρα, θα πούμε μερικά λόγια για δύο ακόμη εκδόσεις τής Moderna…
ED CARLSEN: The Journey Tapes [Moderna MR006, 2016]
Ο Ed Carlsen, όπως διαβάζουμε στο site του, ξεκίνησε ν’ ακούει, μικρός, Beatles και Eagles, μαθαίνοντας μουσική από την ηλικία των έξι. Ξεκίνησε με κιθάρα, αλλά στην πορεία έμαθε και πιάνο και πάνω στο πιάνο συνθέτει πια τις μουσικές και τα τραγούδια του. Στο “Journey Tapes” ο Carlsen, που παίζει πιάνο, κιθάρες, πλήκτρα, κάνοντας και προγραμματισμό, συνεργάζεται με τους Julie Krog Jensen φωνή, Mattia Melis μπάσο, Bryony James τσέλο και Sophie Ryan βιολί σε μια σειρά τραγουδιών και οργανικών πολύ συγκεκριμένων χαρακτηριστικών.
Το πιο βασικό όλων (των χαρακτηριστικών) είναι οι μινόρε μελωδίες του, που ενορχηστρώνονται, χοντρικώς, για πλήκτρα και για έγχορδα. Υπάρχει οπωσδήποτε ένα ρομαντικό κλίμα, που επιβάλλεται μέσω της λιτής αφήγησης, ενώ υπάρχουν και οι φωνές, που δημιουργούν μιαν ατμόσφαιρα τύπου… Julee Cruise. Ελάχιστες, δε, φορές και εντελώς προσωρινά ανεβαίνει το τέμπο, που παραμένει μέσο και αργό στην εξέλιξή του «επιβάλλοντας» μια παγερή ακουστική ομορφιά. Ambient, electro, piano music, minimal, romance… είναι μερικές λέξεις, που μπορούν να χαρακτηρίσουν άνετα τη μουσική του Ed Carlsen.
DAIGO HANADA: Ichiru [Moderna MR009, 2017]
Ελάχιστα στοιχεία είναι γνωστά για τον Daigo Hanada και βασικά τα εξής. Πως είναι ιάπωνας πιανίστας και πως για βάση του έχει το Τόκυο και το Βερολίνο. Το “Ichiru” να υποθέσουμε πως είναι η πρώτη προσωπική παρουσία του στη δισκογραφία – ένα σόλο πιάνο άλμπουμ ηχογραφημένο πολύ «ζεστά» από την Moderna Records. Μένω για λίγο στο «ζεστά», γιατί είναι, εδώ, όλα τα λεφτά. 
Δεν είμαι τεχνικός-στούντιο, αλλά... κάτι καταλαβαίνω από ηχογραφήσεις. Δεν ξέρω πώς γίνεται εννοώ, αλλά ξέρω τι λέω, όταν μιλάω για εγγραφές μ’ ένα αχνό και ομιχλώδες μεταίσθημα, που κάνει το πιάνο ν’ ακούγεται σαν να ηχογραφείται, έξω, στη φύση, σε συνθήκες ηρεμίας και γαλήνης, και όχι στους τοίχους κάποιου στούντιο. Και η ηχογράφηση είναι αυτή που επιβάλλεται στο άκουσμα τού “Ichiru”, που είναι κατά τ’ άλλα ένα σόλο πιάνο, όπως προείπαμε, πηγμένο, με την καλή έννοια, στην «κενή» ρομαντική μελωδία, που διατηρεί πλείστες όσες κλασικές αναφορές, εκπεφρασμένες μ’ έναν… νεοκλασικό τρόπο. Ωραίο άλμπουμ! 

Η Moderna Records εισάγεται στην Ελλάδα από την Recordisc

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 57

21/11/2017
O Χάρης Νικολακάκης των εκδόσεων BELL στο lifo.gr:
– Θα μας πείτε καταρχάς μερικά στοιχεία για την έως τώρα πορεία της ΧΑΡΛΕΝΙΚ στην αγορά;
– Η Χαρλένικ ιδρύθηκε το 1979 και ήρθε να καλύψει ένα εκδοτικό κενό που υπήρχε εκείνη την εποχή στην Ελλάδα: τα λεγόμενα βιβλία τσέπης. Το έκανε αρχικά με τα γνωστά ρομαντικά μυθιστορήματα Άρλεκιν –που και σήμερα έχουν φανατικό αναγνωστικό κοινό– και στη συνέχεια με τη σειρά BELL Best Seller.
Είχε η Ελλάδα «εκδοτικό κενό» το 1979 και ήρθε η ΧΑΡΛΕΝΙΚ να το καλύψει; Δεν είμαστε καλά. Το 1979 τα «τσέπης» βγαίνανε σε τόνους στη χώρα – εκτός αν νομίζει ο κ. Νικολακάκης πως ήταν (και) ο πρώτος που έκοψε «τσέπης» στην Ελλάδα.
Το «Ψυχώ» στον Γαλαξία, Νοέμβριος 1960... 

21/11/2017
Ο Τσίπρας δεν είναι μόνον άσχετος ως μηχανικός είναι και όψιμος προπαγανδιστής των συνεπειών της λεγόμενης «κλιματικής αλλαγής», προκειμένου να δικαιολογήσει την εγκληματική αδιαφορία και της δικής του κυβέρνησης για τις πλημμύρες στη Μάνδρα.
Ποια «κλιματική αλλαγή» ρε... μπατζανάκη από τον Κραβασαρά;
>>η κλιματική αλλαγή δημιουργεί ακραία καιρικά φαινόμενα, σε εμάς στην Ελλάδα φαινόμενα πλημμυρικά(…). Έχουμε μεγάλη ευθύνη όλοι μας να αντιμετωπίσουμε το παγκόσμιο αυτό φαινόμενο<<
Βάλε... πλημμυρικό φόρο!

20/11/2017
Και μια φωτογραφία της Δούρου λίγο μετά τις πλημμύρες στη Μάνδρα… λες και βγήκε από κάποιο ορφανοτροφείο του ’60.
Είναι μεγάλο πράγμα να συμπάσχεις και να το δείχνουν μέχρι και οι γιακάδες σου…

20/11/2017 
Όταν ο Τσίπρας φοράει και γιλέκο είναι σαν κάτι μπατζανάκηδες από τα Καβάσιλα… Άιντε και με τραγιάσκα την άλλη φορά… και πάμε να φάμε καμιά μουσταλευριά…

20/11/2017 
Έψαξα σε 2-3 περίπτερα στη γειτονιά μου για στυλό BIC και δεν βρήκα πουθενά. Όλοι έχουν κάτι μαλακίες… σαν-BIC (τέτοια έχω κι εγώ), που χωράνε και περνάνε «αέρα» από την τρύπα ενός δίσκου βινυλίου, και άρα είναι ακατάλληλα για να τη διαπλατύνουν. (Η τρύπα, για όσους/ες δεν είναι πολύ σχετικοί μ’ αυτά τα θέματα, είναι στενή και θέλει άνοιγμα, γιατί ο δίσκος δεν μπορεί να μπει στο πλατώ και το BIC είναι το πιο κατάλληλο και ακίνδυνο «εργαλείο» γι’ αυτή τη δουλειά).
Μόλις βρω BIC θα το φυλάξω μαζί με τα υπόλοιπα αξεσουάρ – τα βουρτσάκια, το καθαριστικό της βελόνας, τα κατσαβίδια για την κεφαλή κ.λπ. Δεν υπάρχει περίπτωση… δεν την ξαναπαθαίνω.

20/11/2017 
Οι γυάλινες πόρτες που αρχίζουν σιγά-σιγά να κλείνουν στο Μετρό αποτελούν ένα ακόμη καταπιεστικό επινόημα, από τα πιο ισχυρά, για τους ανθρώπους της μεγάλης πόλης. Όσοι χρησιμοποιούν το Μετρό από σήμερα και στο εξής θεωρούνται εν δυνάμει κλέφτες και απατεώνες και συνεπώς θα πρέπει να αποδείξουν πως δεν είναι, προκειμένου να τους επιτραπεί η πρόσβαση σ’ ένα δημόσιο, υποτίθεται, αγαθό.
Η ουρά, μικρή, μεγάλη ή μεγαλύτερη, που θα δημιουργείται για να βγεις κυρίως από τους σταθμούς του Μετρό (τις γυάλινες πόρτες δηλαδή) εντάσσεται, και αυτή, στο σπάσιμο του εναπομείναντος προσωπικού τσαμπουκά, στη μακροπρόθεσμη ισοπέδωση κάθε διάθεσης και έννοιας αντίδρασης, στην «ανάγκη» μετατροπής του παράλογου σε φυσιολογικό, στην πειθάρχηση και τον έλεγχο ακόμη και της πιο απλής δραστηριότητας (όπως είναι η μετακίνηση) εντός της μεγαλούπολης.
Πρόκειται για ένα απεχθές, οργουελικό και φασιστικό, πρακτικό μέτρο, πάνω στο οποίο έχει πέσει ένα εξ ίσου αηδιαστικό μάρκετινγκ, που επιχειρεί να μας πείσει πως ό,τι συμβαίνει συμβαίνει μοναχά για το καλό μας. 

19/11/2017 
Σεπτέμβρης 1971. Στο Σαν Σίρο του Μιλάνου η Ίντερ αντιμετωπίζει την μεγάλη ΑΕΚ του Στάνκοβιτς, για το Κύπελο Πρωταθλητριών. Η Ίντερ νικάει με 4-1, όμως στη ρεβάνς της Αθήνας κινδυνεύει να ισοφαριστεί στο σκορ, αλλά τελικά ηττάται (η Ίντερ από την ΑΕΚ) μόνο με 3-2. Στο παιγνίδι του Μιλάνου έλληνες φοιτητές(?) ξεδιπλώνουν αντιχουντικό πανό: «ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ / ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ».

19/11/2017 
Τις Κυριακές, όταν πηγαίναμε στο γήπεδο, ακόμη και όταν έβρεχε, ήταν πάντα γιορτή. Ιδίως όταν έβρεχε η ομοψυχία ήταν στα ύψη. Παρακολουθούσες την αγαπημένη σου ομάδα κάτω από δύσκολες συνθήκες (δεν υπήρχαν σκεπαστές φυσικά) και αυτό σε αναπτέρωνε ακόμη περισσότερο – πόσω μάλλον, όταν έβλεπες χιλιάδες φιλάθλους να είναι βρεγμένοι, ακίνητοι και όρθιοι σαν εσένα. Οι ομπρέλες άνοιγαν βεβαίως, αλλά η ομπρέλα ήταν ζόρι. Ενοχλούσε διπλανούς, εμπόδιζε άλλους να δουν το γήπεδο σε κάθε γωνιά του, βρεχόσουν από τις ομπρέλες των άλλων που στάζανε στα πόδια σου ή στην πλάτη σου κ.λπ. Η λύση ήταν μία. Νάυλον σακούλα, διάφανη (τις πούλαγαν στις κερκίδες), την οποία φορούσες σαν μπλούζα τρυπώντας την στο πρόσωπο για να βλέπεις και να παίρνεις αέρα.
Θα ήθελα να βρω μια φωτογραφία, από παλιά, με φιλάθλους να παρακολουθούν αγώνα φορώντας σακούλες –θα ήταν εντυπωσιακή–, αλλά δυστυχώς δεν έχω κάτι. Υπάρχει όμως αυτή με τους χουντικούς, που κάπως φέρνει σ’ αυτό που συνέβαινε και που έχω στο νου μου…
Ο άνθρωπος που κατέστρεψε το ελληνικό ποδόσφαιρο ο ΓΓ Αθλητισμού Κωνσταντίνος Ασλανίδης, ο Παττακός (σαν... Οσία Μαρία!) και ο Μακαρέζος –οι δύο τελευταίοι με νάυλον σακούλες, όχι σωστά φορεμένες φυσικά– στις αρχές της δεκαετίας του ’70. 

18/11/2017 
Τα προβλήματα στις κοινωνίες, ακόμη και όταν τα δημιουργούσαν φυσικά φαινόμενα, κάποτε γίνονταν και τραγούδια. Γιατί τα τραγούδια δεν γράφονταν από λελέδες, για να κουνάνε γκόμενες τον κώλο τους πάνω στα τραπέζια και από κάτω μαλαπέρδες να χτυπάνε παλαμάκια, αλλά από ανθρώπους που δεν διέφεραν από τους πάσχοντες (ήταν οι ίδιοι πάσχοντες) και που επιζητούσαν να εκτονώσουν τον πόνο και τη θλίψη τής φάρας μέσω ενός καθαρτηρίου άσματος.
Θα ήθελα να ήξερα ποιος… αστέρας μας θα έγραφε, σήμερα, ένα τραγούδι για τις πλημμύρες στην Μάνδρα, που να μην ακουγόταν γελοίος…

EDITION RECORDS καινούρια άλμπουμ

LAGINHA / ARGÜELLES / NORBAKKEN: Setembro [EDN1099, 2017]
Τι έχουμε εδώ; Ένα όχι κλασικό πιάνο-τρίο, το οποίο αποτελούν οι Mário Laginha πιάνο, Julian Argüelles σοπράνο, τενόρο σαξόφωνα και Helge Andreas Norbakken ντραμς, κρουστά«Όχι κλασικό», επειδή απουσιάζει το μπάσο φυσικά, αλλά την ίδιαν ώρα και ιδιαίτερο, καθότι η jazz του γκρουπ έχει πολύ συγκεκριμένα και όχι καθημερινά χαρακτηριστικά.
Κατ’ αρχάς να πούμε πως ο Laginha είναι μια μορφή της πορτογαλικής τζαζ, με δράσεις που ξεπερνούν τα 35 χρόνια. Είναι, επίσης, για όσους δεν το γνωρίζουν ή δεν το θυμούνται, ο βασικός συνεργάτης τής Maria João (της σημαντικότερης τζαζ τραγουδίστριας της Πορτογαλίας) και πως αμφότεροι (Laginha και João) έχουν εμφανισθεί τουλάχιστον δύο φορές live και στην Αθήνα. 
Στο παρόν “Setembro” το τρίο Laginha/ Argüelles/ Norbakken παρουσιάζει δέκα δικά του κομμάτια (οκτώ συνθέσεις του Laginha και δύο του Argüelles), που αφορούν σε πολύ γερούς… euro-jazzheads. Εννοούμε πως οι αναφορές του τρίο στις ρίζες της jazz, και βασικά στο blues και στο swinging, είναι από ασήμαντες έως ανύπαρκτες, καθώς εδώ… jazz είναι ο τρόπος αντίληψης των παιξιμάτων και όχι η αισθητική εκκίνηση – η οποία εκκίνηση έχει άμεση σχέση με την ευρωπαϊκή μουσική, που μπορεί να ακούγεται και σαν «δωματίου» και που, σε κάθε περίπτωση, μπορεί να ενσωματώνει ρομαντικά, μεσογειακά ή και ανατολίτικα ακόμη-ακόμη στοιχεία. Φυσικά, οι μελωδίες που προβάλλει και αναπτύσσει ο Laginha είναι το πρώτο σαφές ατού τού “Setembro” – μελωδίες, που εξελίσσονται σε διαφορετικά επίπεδα, την ώρα που οι αρμονικές συνδέσεις προσδίδουν στο άλμπουμ μιαν έντεχνη μεγαλοπρέπεια.
GARY HUSBAND: A Meeting of Spirits [EDN1098, 2017]
Ένα παράξενο άλμπουμ έχουμε εδώ – αλλά τα παράξενα είναι που μετράνε. Ο πιανίστας, «εσωτερικός» πιανίστας και κρουστός Gary Husband ηχογραφεί ένα σχεδόν σόλο πιανιστικό άλμπουμ αφιερώνοντάς το στον John McLaughlin. Λέει όλη την ιστορία στο μέσα μέρος τού cover ο Husband, πώς ανακάλυψε την Mahavishnu Orchestra, παιδί ακόμη εκεί στα early seventies, πώς επηρεάστηκε από το fusion της εποχής (τους Lifetime του Tony Williams, άλμπουμ του Miles Davis, του Gordon Beck κ.ά.) και πώς έφθασε στο σημείο όχι μόνο να φτιάξει στην πορεία τη δική του μουσική, αλλά και να συνεργαστεί με τα είδωλά του – τον John McLaughlin, τον Allan Holdsworth, τον Billy Cobham, τον Jack Bruce και άλλους πολλούς.
Τώρα, έφθασε η ώρα για ένα ακόμη δικό του άλμπουμ, ένα σόλο πιάνο άλμπουμ όπως προείπαμε, στο οποίο εναλλάσσει συνθέσεις δικές του και του John ΜcLaughlin από τα LP του “Apocalypse”, “Electric Guitarist”, “The Inner Mounting Flame”, “Extrapolation”, “Birds of Fire”, “The Promise”, “My Goal’s Beyond”, “Inner Worlds” και “Where Fortune Smiles” (ένα από τα ωραιότερα και λιγότερα γνωστά άλμπουμ τού McLaughlin, αυτό το τελευταίο, που βγήκε στην Dawn το 1971, καθώς «πιάνει» μια συνεργασία του μεγάλου κιθαρίστα με τους Dave Holland, John Surman, Stu Martin και Karl Berger).
Ηχογραφημένο στο Λονδίνο πριν δώδεκα χρόνια, αλλά μιξαρισμένο τώρα (πριν λίγους μήνες), το “A Meeting of Spirits” μοιάζει συχνά μ’ ένα κάποιο κατόρθωμα. Ιδίως όταν αναπαράγονται στο πιάνο κάποιες πολύ ιδιαίτερες και σύνθετες μελωδίες τού McLaughlin, από τα πιο μεταγενέστερα άλμπουμ του, που δεν είναι από τις πλέον γνωστές του – ίσως και εξαιτίας αυτής ακριβώς τής συνθετότητάς τους. Σ’ αυτές όμως ο Husband δείχνει πόσο μετράει ως εκτελεστής, εμφανίζοντας μια σειρά αυτοσχεδιασμών, ταχύτατων κατά τόπους, που δεν είναι πάντα εύκολο να τους παρακολουθήσεις. Όμως και στις δικές του συνθέσεις ο Husband εμφανίζεται με τη σιγουριά εκείνου που δεν θα εμποδιστεί από τίποτα προκειμένου να παρουσιάσει δικό του υλικό δίπλα σ’ ένα γνωστότατο, εν πολλοίς, και καταξιωμένο. Και αυτή η παράθεση μόνο ως θετική μπορεί να περιγραφεί, για την ενότητα και την ολοκλήρωση τού CD.
GIRLS IN AIRPORTS: Live [EDN1097, 2017]
Από τα πιο πρωτότυπα και ουσιαστικά σχήματα τής σύγχρονης euro-jazz, οι Δανοί Girls in Airports έχουν νέο άλμπουμ, που είναι ζωντανά ηχογραφημένο σε αίθουσες και κλαμπ της Γερμανίας (Αμβούργο, Δρέσδη, Βερολίνο). Έχουμε ξαναγράψει για τους Girls in Airports στο δισκορυχείον, για το φοβερό τους “Fables” από το 2015, για να επανέλθουμε τώρα μ’ ένα ακόμη ευφάνταστο CD, που συνδυάζει πολλά και διαφορετικά ή όχι και τόσο διαφορετικά πράγματα – μια πολύ ιδιαίτερη jazz βόρειας «κενής» κινηματογραφικής αφήγησης, ανακατεμένη με πολλά ηλεκτρονικά, όπως και με folk στοιχεία. Το συγκρότημα, που αποτελείται από τους Martin Stender σαξόφωνα, Lars Greve σαξόφωνα, κλαρινέτα, Mathias Holm πλήκτρα, Victor Dybbroe κρουστά και Mads Forsby ντραμς δεν εμποδίζεται από τις πραγματικές συνθήκες τού live, προκειμένου να αποδώσει εκείνο που μπορεί να αποδώσει. Εννοώ πως οι μουσικαράδες των Girls in Airports αποδεικνύουν πόσο μετράνε στην πράξη και πόσο το λέει η ψυχούλα τους και πάνω στη σκηνή, και μάλιστα με τον ίδιο, τουλάχιστον τρόπο, που το πράττουν και στο στούντιο! Φοβερή μπάντα, φοβερά θέματα (ορισμένα μου θύμισαν ακόμη και King Crimson ή Van der Graaf Generator – καλύτερα αυτούς), μοναδική ατμόσφαιρα, με τα πλήκτρα να κάνουν έξοχη δουλειά μέσα κι έξω από τις μελωδίες, μέσα κι έξω από τις «ατμόσφαιρες» και με τα πνευστά να κάνουν να φαίνεται αδιάφορη η ανυπαρξία της κιθάρας ή και του μπάσου ακόμη-ακόμη. Να γκρουπ… να μάλαμα!
MALIJA: Instinct [EDN1096, 2017]
Οι Malija είναι ένα σχετικό καινούριο τρίο που αποτελείται από τους Mark Lockheart (από τους Loose Tubes κ.ά.) σαξόφωνα, Jasper Høiby (από τους Phronesis) κοντραμπάσο και Liam Noble (με προσωπική δισκογραφία και καίριες συνεργασίες, ανάμεσα και με τον Moodog!) πιάνο. Έχουν κυκλοφορήσει σίγουρα άλλο ένα άλμπουμ, κι αυτό στην Edition (το “The Day I Had Everything” το 2015), με το “Instinct” να αποτελεί μάλλον τη δεύτερη δουλειά τους – ένα ακόμη ιδιόμορφο και σίγουρο εκλεκτικό CD της βρετανικής εταιρείας, από το οποίο απουσιάζουν τα κρουστά. (Συχνά κάτι απουσιάζει από τις κυκλοφορίες της Edition και αυτό, όσο να ’ναι, προσθέτει μια δόση… αγωνίας στην ακρόαση). Όλες οι συνθέσεις του “Instinct” είναι των μελών των γκρουπ, το οποίον γκρουπ ανταποκρίνεται με… συνεσταλμένη ελευθερία. Θέλω να πω πως το υλικό είναι περισσότερο improv, απ’ όσο μας έχει συνηθίσει η Edition, με το πιάνο να ακολουθεί συχνά έναν ρυθμικό ρόλο και με τα σαξόφωνα να μελωδούν… ευρωπαϊκώς και ακαταπαύστως. Από συνθετικής πλευράς θα έλεγα πως το υλικό του “Instinct” στηρίζεται σε απλές ιδέες (η «κλασική», μάλιστα, ίσως να είναι μια πιο ισχυρή αναφορά από την jazz), που συνενώνονται για να δημιουργήσουν κάτι περισσότερο απαιτητικό και δύσκολο. Αν αποτιμούσα, πάντως, κάποιο κείμενο και όχι έναν δίσκο μουσικής θα έλεγα πως τα passages των Malija είναι περισσότερο διανοουμενίστικα, παρά λαϊκά – που σημαίνει πως εδώ απαιτείται έξτρα προσοχή από τον ακροατή, προκειμένου να φανεί… συμπάσχων με ό,τι ακούει.
ROB LUFT: Riser [EDN1095, 2017]
O κιθαρίστας Rob Luft φαίνεται πολύ παιδί στη φωτογραφία τού εξωφύλλου (και είναι όντως, αφού είναι μόλις είκοσι τριών ετών). Βραβευμένος και με γερές παρουσίες στη βρετανική σκηνή από τα δεκαπέντε του, ο Luft έχει τώρα το πρώτο προσωπικό CD του υπό τον τίτλο “Riser”, όντας δίπλα στους Joe Wright τενόρο, Joe Webb hammond, πιάνο, αρμόνιο, Tom McCredie μπάσο και Corrie Dick ντραμς. Σχεδόν όλα τα tracks είναι δικές του συνθέσεις κι έτσι, εδώ, έχουμε να κρίνουμε κάτι συνολικότερο και όχι απλώς τον Rob Luft ως εκτελεστή. Και οι κρίσεις δεν μπορεί παρά να είναι θετικές, καθώς ο Luft γράφει ωραία θέματα, κινούμενα, χοντρικά (χοντρικά λέμε), σ’ αυτό το πλαίσιο της euro-jazz, που έπιασε ταβάνι με τους e.s.t – πριν 20 και βάλε χρόνια. 
Παρότι σε πρώτο πλάνο η κιθάρα του Luft φαίνεται να έχει περισσότερο σχέση με τον John McLaughlin (είναι οπωσδήποτε μια βασική επιρροή), καθώς υπάρχουν και tracks κάποιου συνεσταλμένου fusion (“Beware”), εντούτοις, γενικότερα, εκείνο που κυριαρχεί είναι μια πολύ… επιστημονική ενοργάνωση, με τα πλήκτρα και το τενόρο να κάνουν καλή δουλειά, αφήνοντας τις μουσικές τού Luft να «αναπνεύσουν» μέσα σ’ ένα αστάθμητο, cool και υπαινικτικό περιβάλλον. Ωραίο άλμπουμ, που δείχνει πως ο μικρός έχει ταλέντο – άρα και μέλλον. 

Η Edition Records εισάγεται στην Ελλάδα από την AN Music

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

CHARLES MANSON (1934-2017) – ένα ελληνικό βιβλίο κι ένας δίσκος

Το καλτ σήμερα βιβλίο του Απόστολου Βραχιολίδη από τις εκδόσεις Ιωλκός, τυπώθηκε το 1969 και περιγράφει τα γεγονότα  (και όσα προηγήθηκαν) των εγκλημάτων της «οικογένειας». Είναι γνωστό επίσης πως ο Charles Manson ήταν μουσικός και πως είχε ηχογραφήσει κιόλας ήδη από τη δεκαετία του ’60. Για κείνο το κλασικό, πια, LP του είχαμε γράψει κριτική πριν χρόνια εδώ στο δισκορυχείον. Αυτήν που ακολουθεί
Το 2006 η ESP είχε επανεκδόσει σε CD, με κάμποσα bonus tracks, το άλμπουμ του Charles Manson “Lie: The Love and Terror Cult”. Ο δίσκος αυτός είχε πρωτοκυκλοφορήσει το 1970 στην εταιρία Awareness του Phil Kaufman, για να τον ξανατυπώσει ο Bernard Stollman (σε βινύλιο εννοείται) λίγο πιο μετά. Προφανώς το CD επανατυπώθηκε και το 2008, προκειμένου να «εκμεταλλευτεί» το θόρυβο που θα δημιουργούσε το φιλμ “The Manson Girls” του Matthew Bright (δεν είμαι σίγουρος αν προβλήθηκε – αν και κάποιο καινούριο ετοιμάζεται), το οποίο αναφερόταν στα έργα και τις ημέρες της «οικογένειας»· τις δολοφονίες των Sharon Tate, Jay Sebring, Abigail Folger, Wojciech Frykowski και Leno & Rosemary LaBianca, αλλά και τη γενικότερη δράση τής ομάδας, που συνετάραξε την Αμερική στα τέλη των sixties. Η ιστορία του Manson είναι γνωστή, στις γενικές γραμμές της. Πώς δηλαδή από ένα παιδί που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο και ανδρώθηκε στις φυλακές, λόγω μικρών (κλέφτης αυτοκινήτων) αλλά και χοντρών παρανομιών (σοδομισμός ανηλίκου), οδηγηθήκαμε στα αποτρόπαια εγκλήματα, τα επενδυμένα με το “Helter skelter” και τις αρλουμπο...θεωρίες. Βεβαίως, όταν χύνεται αίμα τίποτα δεν είναι αρλούμπα, αφού ακόμη και η πιο παράλογη θεώρηση θα πρέπει να ειδωθεί σε σχέση με τα (φρικώδη) αποτελέσματά της, όμως εδώ, προτιμώ να πω δυο λόγια για τα τραγούδια. 
Ο Manson δεν ήταν (είναι) κανένας άσχετος songwriter. Ήξερε να παίζει κιθάρα (έμαθε στη φυλακή) και γούσταρε τους Beatles – συνδυασμός ικανός, ώστε να οδηγηθεί, συν τω χρόνω, στην... τραγουδοποιία. Μπορεί οι Beach Boys να είπαν το δικό του “Cease to exist” ως “Never learn not to love” το 1968, όμως ήταν η «τοποθέτησή» του περί το κέντρο της hippy κουλτούρας, στο San Francisco το καλοκαίρι του ’67, που τον έκανε «κάποιον». Περίπου εκείνη την εποχή, τον Σεπτέμβριο του ’67, θα γράψει στην Καλιφόρνια το υλικό του “Lie” (επιθυμούσε να εκδοθεί στην Columbia, σε παραγωγή του φίλου Terry Melcher), ενώ τον Αύγουστο του επoμένου έτους θα προβεί σε κάποια overdubs, τα οποία και θα «ενσωματωθούν» σε όλες τις κατοπινές εκδόσεις. Τραγούδια όπως το “Cease to exist”, ένα ολίγον σαλταρισμένο freaky folk (έτσι ηχεί όλο το άλμπουμ) – η «μέθοδος» προσηλυτισμού των κοριτσιών στην «οικογένεια» –, το “People say I’m no good”, ή το “True love you will find” θα μπορούσε ν’ ανήκουν στο ρεπερτόριο του Dino Valenti ή του Skip Spence, χαίροντας «άλλης» εκτίμησης. Είπαμε, όμως... Charles Manson άδει.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

ΑΝ CLUB 30 ΧΡΟΝΙΑ – GAGARIN 205 15 ΧΡΟΝΙΑ

Δύο από τα πιο σημαντικά αθηναϊκά ροκ κλαμπ, γιορτάζουν μαζί τις επετείους τους μ’ ένα μουσικό 4ήμερο (23-26 Νοεμβρίου) στο Gagarin 205.
30 Χρόνια από το ΑΝ και 15 από το Gagarin λοιπόν και μια σειρά ζωντανών παραστάσεων με πολλά και δυνατά ονόματα – το καθένα με τη μεγάλη ή μικρότερη ιστορία του. Να μερικά απ’ αυτά… Nightstalker, Φοίβος Δεληβοριάς, Τα Παιδιά της Παλαιότητας, Closer, Διάφανα Κρίνα, Echo Tattoo, Γκούλαγκ, Last Drive και… και… και… Ναι, γιατί οι δύο χώροι λειτούργησαν σθεναρά και για τα συγκροτήματα του ελληνικού ροκ, μαζί μ’ εκείνα του ξένου – κάτι που συνέβη από την αρχή της διαδρομής τους και όχι όψιμα. Κι αυτό μετράει, γιατί σκηνή χωρίς χώρους και live δεν υφίσταται.
Προσωπικώς, έχω παρακολουθήσει διάφορα live και στο AN και στο Gagarin, και όσο και να πιέσω τη μνήμη μου αποκλείεται να τα θυμηθώ όλα. Ενδεικτικά αναφέρω, στο Gagarin 205, τους Rachid Taha, Buzzcocks, Uriah Heep, The Fall, Skatalites, TV Personalities, Mark Almond, Sharon Jones & The Dap-Kings… και στον AN Club τους Invisible Surfers, Purple Overdose, Mode Plagal, Deus Ex Machina κι ένα σωρό κι ακόμη – κυρίως ελληνικά.
Εκείνο που θα θυμάμαι πάντα, πέραν αυτών καθ’ αυτών των συναυλιών και των σχετικών παρεών, θα είναι το στριμωξίδι και στα δύο κλαμπ και πως συχνά, ιδίως στο AN, βγαίναμε έξω, αν μπορούσαμε, στη μέση του live και οπωσδήποτε στο διάλλειμα (όταν υπήρχε) για να πάρουμε λίγο αέρα.
Εντάξει, τα τελευταία χρόνια τα έχω περιορίσει τα live –είμαστε και… μεγάλοι άνθρωποι πια–, πάντα όμως θα φέρνω στη μνήμη μου «αξέχαστες στιγμές» κι από τους δύο χώρους, τους οποίους έχω συνδέσει και με άλλα events (φεστιβάλ ελληνικού cult κινηματογράφου, παζάρια δίσκων κ.λπ.).
ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ να ευχηθώ και πάντα επιτυχίες. 

BLUES REVIVAL 26: LONNIE JOHNSON (1899-1970)

Μπορεί η γενικότερη καλλιτεχνική και η ειδικότερη δισκογραφική καριέρα τού Lonnie Johnson να είχε μια μόνιμη και σταθερή πορεία, από τη στιγμή που εμφανίστηκε για πρώτη φορά, το 1925, μέχρι και τις τελευταίες εγγραφές του το 1969, όμως μόνο μέσα από το blues revival, στις αρχές του ’60, θα κάνει κι αυτός αισθητή την παρουσία του, ηχογραφώντας ανελλιπώς και επαναφέροντας στη μνήμη των blues fans την μακρινή ιστορία του.
Ο Lonnie Johnson, που υπήρξε, εκτός από διακεκριμένος συνθέτης, κιθαρίστας και τραγουδιστής του blues, και βιολιστής (θα πρέπει κάποιος να ανατρέξει στο ξεκίνημα της καριέρας του, για να τον απολαύσει έτσι), θα κάνει το μπαμ ακριβώς στο 1960, όταν θα γράψει για την Prestige / Bluesville το “Blues by Lonnie Johnson”, ένα καθοριστικό LP που θα τον καταστήσει αμέσως βασική μονάδα του καταλόγου της εταιρείας από το New Jersey.
Ακολουθώντας το προσωπικό του όραμα για τη δημιουργία ενός ήχου σύγχρονου, που δεν θα αρνείται την παράδοση (κομμάτι της οποίας είχε ο ίδιος δημιουργήσει), ο Lonnie Johnson θα ηχογραφήσει εξαιρετικά άλμπουμ, σαν τα “Blues & Ballads” και “Losing Game” και κυρίως το “Idle Hours” – την όχι και τόσο απρόσμενη, δηλαδή, συνεργασία του με την κυρία του «κλασικού blues» Victoria Spivey (να υπενθυμίσουμε πως Johnson και Spivey δούλεψαν για πρώτη φορά μαζί το 1928).
Έχοντας συνεργασθεί με τους δύο κατά τεκμήριο μεγαλύτερους συνθέτες της κλασικής jazz, τον Louis Armstrong και τον Duke Ellington, ο Johnson υπήρξε ακόμη ένας από τους πρώτους bluesmen που ηχογράφησαν στην Ευρώπη (Λονδίνο, 1952), αλλά και ένας από τους πρώτους ήρωες του American Folk & Blues Festival (Βρέμη 1963).
Πόσα ακόμη θα προσέφερε στο χώρο είναι άγνωστο, αν δεν πέθαινε από τις επιπτώσεις ενός σοβαρού αυτοκινητικού ατυχήματος, στο Τορόντο, στα 71 χρόνια του.
Δισκογραφία (επιλογή)
1. Blues by Lonnie Johnson – Prestige / Bluesville BV/BVLP 1007 – 1960
2. Blues & Ballads – Prestige / Bluesville BV/BVLP 1011 – 1960 (με Elmer Snowden)
3. Losing Game – Prestige / Bluesville BVLP 1024 – 1961
4. Idle Hours – Prestige / Bluesville BVLP 1044 – 1962 (με Victoria Spivey)
5. Another Night to Cry – Bluesville BVLP 1062 – 1963
6. See See Rider – UK. Storyville 616010 – 1964 (με Otis Spann)
7. Portraits in Blues Vol.6 – DEN. Storyville SLP 162 – 196?
8. Lonnie Johnson – UK. XTRA XTRA 1037 – 1966 (rec. Νέα Υόρκη 1966)

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

ΑΓΟΡΙΑSTONILIO ο αυτοκράτορας της μπούρδας

Το δεύτερο άλμπουμ των Αγόριαstonilio (Μαρίνος Τζιάρος, Socos, Κυριάκος Βοργιάς, Ντίνος Ξαρχάκος), δυόμισι χρόνια μετά το παρθενικό τους «Paranoika-Παρανόικα», είναι γεγονός. Λέμε για τον «Αυτοκράτορα της Μπούρδας», που διατίθεται σε ψηφιακή έκδοση και βεβαίως σε βινύλιο διακοσίων αριθμημένων αντιτύπων συν 4σέλιδο insert, με στίχους, φωτογραφίες και λοιπές πληροφορίες, από την B-otherSide Records και τα Artracks Recording Studios.
Όπως στο πρώτο long play τους, έτσι και σ’ αυτό τα Αγόριαstonilio… ξεσκίζονται. Παίζουν μανιασμένο punk-rock θέλω να πω, άγριο και σημερινό, στηριγμένοι στην τραγουδοποιία του Socos και στα φωνητικά του Τζιάρου – που για μένα είναι (δεν ξέρω αν το έχω ξαναπεί, νομίζω) ένας από τους καλύτερους, σύγχρονους έλληνες ροκ τραγουδιστές… αν όχι ο καλύτερος. Φυσικά, από δίπλα, το ίδιο αχαλίνωτο στέκει και το ρυθμικό τμήμα (ο μπασίστας Βοργιάς με τον ντράμερ Ξαρχάκο), που κάνει φοβερή δουλειά, ενώ το ίδιο υψηλή είναι και η ηχογράφηση-παραγωγή (με τους Μπόλπαση και Πρινιωτάκη να κάνουν μικρά θαύματα).
Εκείνο που… τρελαίνει στην τραγουδοποιία του Socos είναι αυτές οι μικρές ή μεγαλύτερες, ανεπαίσθητες ή λιγότερο, μελωδίες του, έτσι όπως παρεισφρέουν εκείνες ανάμεσα στα ρυθμικά patterns και στα καταιγιστικά παιξίματα. Αυτό δεν είναι εύκολο, και προσωπικά το ακούω, από παλιά, κυρίως στα συγκροτήματα τού αμερικάνικου punk από τα τέλη του ’70 και τις αρχές του ’80 (Bags, Alley Cats, X κ.λπ.). Προσφέρεται εννοώ, μέσω αυτής ταύτης τής πρακτικής, ένα ξεπέταγμα στα τραγούδια, που τα κάνει να μην ακούγονται κοινότοπα και ίδια, μα απεναντίας… απογειωμένα! Από μουσικής πλευράς εννοώ – γιατί, εδώ, έχουμε και στίχους, ελληνικούς στίχους, οργισμένους, σκληρούς, πολιτικοκοινωνικούς και πάνω απ’ όλα ουσιαστικούς, που έχουν τη δική τους αυτοδύναμη αξία.
Από τα οκτώ τραγούδια του άλμπουμ τα εφτά είναι πρωτότυπα, ενώ υπάρχει και μια φοβερή διασκευή στο “Master of puppets” των Metallica – ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του αμερικανικού συγκροτήματος, που ταιριάζει και από στιχουργικής πλευράς με το ρεπερτόριο των Αγόριαstonilio (σχετικό με τις σκοτεινές ανθρώπινες συνήθειες, ναρκωτικά ή ό,τι άλλο, που εξουσιάζουν τους εαυτούς μας, οδηγώντας μας να γίνουμε δέσμιοι καταστάσεων, τις οποίες δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε).
Το άλμπουμ θα κλείσει με το μεγαλύτερο σε διάρκεια track του σετ, ένα 7λεπτο ακουστικό κομμάτι, που ξεχωρίζει και όχι μόνον γι’ αυτό το λόγο (επειδή είναι ακουστικό εννοώ).
Από τα πιο ενδιαφέροντα άλμπουμ του ελληνικού ροκ, ασυζητητί, που άκουσα μέσα στο 2017. Τώρα, αν είναι «πρώτο» ή «δεύτερο» κ.λπ. αυτό θα πρέπει να το τσεκάρω – αν και δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία.

APHRODITE’S CHILD φωτογραφία

Πηγή: fan page των Aphrodite's Child

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 56

17/11/2017
Βρέθηκα σ’ ένα ανοιχτό φόρουμ, σχολίασα κάτι αρνητικό, για συγκεκριμένο θέμα, για τη χούντα και μου την έπεσαν αμέσως 5-6 μαλάκες «νοσταλγοί», ενώ, ταυτοχρόνως, δεν βρέθηκε ούτε ένας για να με υποστηρίξει.
Αυτοί οι άθλιοι πριν το ίντερνετ είχαν βάλει την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια, ενώ τώρα βρήκαν χώρο και παίζουν, ισότιμα, με όσους εκφράζουν τη λογική με επιχειρήματα και με αποδείξεις. Δεν είναι όμως μόνον οι «νοσταλγοί», είναι και οι… κρυφονοσταλγοί, που απλώς ακούν χωρίς να συμμετέχουν. Κι αυτοί είναι περισσότεροι…
Αν μπορούσα να τους κλείσω το στόμα, να μη γράφουν εννοώ απύθμενες μαλακίες, θα το έκανα πολύ ευχαρίστως. Τώρα, απλώς, τους λέω να… πα να γ@μηθούνε. 

16/11/2017
Οι μαλάκες που σκέφτηκαν την επαναχρησιμοποίηση μέσω επαναφόρτισης των εισιτηρίων θέλουν να μας στερήσουν την πιο ωραία (και ασυναίσθητη) ικανοποίηση, όταν μπαίνουμε στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Το τσαλάκωμα, το δίπλωμα και την κακομεταχείριση του εισιτηρίου μας, που για μας τους… γεροντότερους, που δεν ασχολούμαστε συνεχώς με τα κινητά μας, είναι η μόνη μας απόλαυση στο λεωφορείο – μαζί φυσικά με το… μάτι μας στον κόσμο (επιβάτες) ή έξω απ’ το παράθυρο. Είμαι κάθετα αντίθετος στην επαναφόρτιση των εισιτηρίων και για τον πολύ απλό λόγο πως τα εισιτήρια ακόμη και μέσα στις τσέπες μας ή στα πορτοφόλια μας θα δεινοπαθούν, με τον κίνδυνο να μην αναγνωρίζονται από τα μηχανήματα. Πέταμα, λοιπόν, μόλις αδειάσουν (για τα μιας διαδρομής δεν το συζητώ καν) και αγορά καινούριων. Άιντε τώρα, με τα ζώα, που θέλουν να μας βάλουν τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι, για τα πιο απλά πράγματα... 

16/11/2017 
Ρε πέθανε ο μέγας Luis Enríquez Bacalov, χθες στα 84 του, και δεν είδα πουθενά ένα RIP. Ντροπή…
UPDATE
Χαίρομαι, γιατί είδαν κάποιοι RIP. Εγώ δεν είδα. Ο Μπακάλοβ υπήρξε πολύ μεγάλος και με τεράστιο έργο κι εδώ αξίζουν τα τρανά αφιερώματα. Όχι σε κάτι... τριτεύοντες (είτε εν ζωή είτε στον άλλο κόσμο).

16/11/2017
>>Μηνυτήρια αναφορά στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κατέθεσε η Ρένα Δούρου για την εικόνα της καταστροφής<<
Επιθετικό παιχνίδι από την Περιφέρεια, που τα έχει κάνει όλα τέλεια, δεν έχει ευθύνες και μηνύει άλλους…
>>(Ρένα Δούρου): Θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους δεν επιχειρούν αυτή τη στιγμή κανενός είδους τυμβωρυχία και, πρωτόγνωρο, ότι τα πολιτικά κόμματα δεν έχουν επιδοθεί στη λασπολογία και την μικροκομματική λογική.<<
>>(Το ΚΚΕ) επισημαίνει παράλληλα ότι «οι νέες καταστροφές από τις πλημμύρες είναι το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος», που «έχει ως βασικό υπεύθυνο την πολιτική, που εφαρμόζουν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις και σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μαζί με την περιφερειακή και τοπική διοίκηση».<<
Πάρε να 'χεις... 

15/11/2017 
>>Ο Αλέξης Τσίπρας κήρυξε εθνικό πένθος<< 
Τρίχες. Βαθιά το χέρι στην τσέπη πρέπει να βάλει, άμεσα, να αποκαταστήσει ζημιές και υποδομές και μετά να ψάξει να βρει τι φταίει (μπαζώματα, παρατυπίες, αυθαιρεσίες, πολεοδομίες, εισπρακτικές νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων…) και όλα τούτα μέχρι την επόμενη καταστροφή... 

14/11/2017 
Έχει γέλιο αυτό που συμβαίνει με την «κεντροαριστερά». Όλοι οι σχετικοί μολυβοσπρώχτες, στα γνωστά και μη εξαιρετέα σάιτ, είναι σε κατάσταση groggy – ζαβλακωμένοι εννοώ από τα απανωτά χτυπήματα της πασοκίλας, που ακόμη έχει τον τρόπο να… μεθάει τον ήλιο (έστω και τον ξεθυμασμένο τού καταχείμωνου). 
Το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα πάντως, όχι παπάρια –εννοώ Ελιές και Ποτάμια–, που έχει ακόμη γερούς μηχανισμούς και ρίζες στην κοινωνία και… δύσκολα θα βγει η ψυχή του. Δυο Πασόκοι λοιπόν, πρώτοι-πρώτοι, και κάτι Θοδωράκηδες και κάτι Καμίνηδες μόνοι στο πάρτυ με… χορούς του Ζαλόγγου.
Tούτο δεν μπορούν ακόμη να το χωνέψουν τα φιλελέδια κι έχουν σηκώσει μαύρα πανιά – με τις κακίες, για το πράσινο στρατόπεδο, να δίνουν και να παίρνουν. Αν βγει, δε, και η Φώφη την Κυριακή, όπως είναι το πιο πιθανό (παρά τον ξεσηκωμό των δεξιο-φιλελέδεων, τάχα, κατά των «τζακιών» και υπέρ των νέων και αφθάρτων), βλέπω διάλυση στη… συμπαράταξη, με τους ΚαμινοΘοδωράκηδες να οδεύουν προς άλλο, νέο, κόμμα-καφενείο. Ή και σε απλό καφενείο…

14/11/2017
Ξεκινούν οι διορισμοί στο Δημόσιο και ο Νιόνιος αρχίζει να μαζεύει μόρια…

14/10/2017
100 ΧΡΟΝΙΑ
Τροτσκιστής δεν είμαι, αλλά διαβάζοντας το βιβλίο του Λέοντος Τρότσκι «Λογοτεχνία και Επανάσταση» [Προμηθέας, 1966] σε μετάφραση Μιχάλη Λίλλη –υπάρχει και νεότερη έκδοση, στο Παρασκήνιο από το 2003– υποκλίνομαι στο γνωστικό βάθος και στην αναλυτική σκέψη τού ανδρός για τα ζητήματα της λογοτεχνίας. 
Το πιο εντυπωσιακό κεφάλαιο του βιβλίου είναι εκείνο στο οποίον ο Τρότσκι τα «χώνει», όπως λέμε, στο ρώσικο φορμαλισμό (Βίκτωρ Σκλόφσκυ, Ρόμαν Γιάκομπσον, Αλεξάντερ Κρουτσόνιχ κ.ά.), δίχως πάντως να τον απορρίπτει 100%, κατηγορώντας τους φορμαλιστές ως… στατιστικολόγους των γραμμάτων. Για τον Τρότσκι η κοινωνική και η ψυχολογική άποψη είναι η μόνη που δίνει έννοια στο λεκτικό υλικό, εν αντιθέσει με τους φορμαλιστές που ενδιαφέρονταν κυρίως για το «σιγύρισμα» της έκφρασης.
Απολαυστικό ανάγνωσμα… και όταν γράφει ο Τρότσκι για τον Γεσένιν, τον Μαγιακόφσκι, τους Ιταλούς και Ρώσους φουτουριστές και άλλα πολλά...

13/11/2017
E εσείς… καραμήτροι της «κεντροαριστεράς» μην κάνετε όνειρα για καρέκλες, αν δεν γλείψετε πρώτα τον Τσίπρα. Είδατε τι μοίρασε απόψε στο λαό; Σκεφτείτε τι θα γίνει πριν τις εκλογές… 
Οι Γερμανοί γουστάρουν Τσίπρα με χίλια. Έχουν βρει πρωθυπουργό μέχρι το 2060… Μαζί με τον ΚιμΓιογκΟύν θα πέσει... 

13/11/2017
Τους 210 χιλιάδες, που πήγαν και ψηφίσανε για την μπάτε σκύλοι αλέστε «κεντροαριστερά», το πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ τούς είχε για προσάναμμα. Ένα τσα έκανε και κατέβαζε διπλάσιους στο Σύνταγμα. Φώφη ήσουνα σε τετρακινητήριο και κατέληξες με το ζόρι σε πατίνι. Σ’ έχω δε, μέχρι να γίνουν οι εκλογές, να βλέπεις την πλάτη ακόμη και των αντιμνημονιακών (κάτι Καζάκηδες και κάτι τέτοιους). 
Για δε τους υπόλοιπους χαμένους της μεγάααλης δημοκρατικής παράταξης… O… Θοδωράκης δεν κάνει για να κουμαντάρει ούτε ταβέρνα ως γνωστόν, ενώ ο Καμίνης καλά θα κάνει να πάει να μαζέψει κανα σκατό (γι’ αυτό τον ψήφισαν όσοι τον ψήφισαν), μιας και η Αθήνα είναι βουτηγμένη στο κάτουρο και την κουράδα, και ν’ αφήσει κατά μέρος τα αρχηγιλίκια. 

13/11/2017
Μεγάλη αιμορραγία «φίλων» από τότε που έκανα την ανάρτηση για τον «βαρετό Nick Cave». Αιμορραγία έχω και κάθε φορά που κάνω αναρτήσεις για τα 100 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης, όπως και για άλλα «σκληρά» πολιτικά ποστ. ΚΑΛΥΤΕΡΑ! Δεν κάνω αναρτήσεις για να είμαι αρεστός σε όλους. Αλλιώς θα έβαζα κι εγώ ηλιοβασιλέματα, φωτογραφίες της μάνας μου από τα σίξτις, γάτες και σκύλους και πιάτα με κολοκύθια και ρίγανη...

13/11/2017 
Δεν μπορώ να καταλάβω ορισμένους –χαζούς να τους πω;– που λένε, Νοέμβριο μήνα, πως… χάλασε ο καιρός επειδή βρέχει! Αν είναι δυνατόν!
O καιρός έχει χαλάσει τέτοιαν εποχή, όταν βγαίνεις έξω με το πουκάμισο και σκεπάζεσαι ακόμη, τη νύχτα, με ελαφριά κουβέρτα.
Για τους τώρα και πάντα βρεγμένους... Και για τη βροχή φυσικά, που πέφτει δυνατά… 

13/11/2017
Κάποιοι λένε πως τα capital controls θα τελειώσουν (τα θυμόσαστε; – υπάρχουν ακόμη) όταν η «Α»ΑΔΕ (η «Ανεξάρτητη» Αρχή Δημοσίων Εσόδων, που κυβερνά οικονομικά τη χώρα) θα έχει μαζέψει από τους φτωχολογαριασμούς των καταθετών και τα τελευταία δίφραγκα.