Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΣΤΑΚΙΔΗΣ Amerika

Γνωστός από πολλά και διαφορετικά μέτωπα (Λοξή Φάλαγγα-Παπάζογλου, Λαϊκεδέλικα-Θ. Παπακωνσταντίνου, συμμετοχές σε δίσκους άλλων, προσωπική δισκογραφία κ.λπ.), ο Δημήτρης Μυστακίδης έχει έτοιμο καινούριο άλμπουμ, που αποκαλείται Amerika [Fishbowl Music Tank, 2017] και στο οποίο διασκευάζει, για κιθάρα, αμερικάνικα ρεμπέτικα γραμμένα στο Νέο Κόσμο τις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα. Τα τραγούδια αυτά είναι γνωστά από τις εκτελέσεις των Γιώργου Κατσαρού, Χαρίλαου Πιπεράκη, Αχιλλέα Πούλου, Κώστα Δούσα κ.ά., όμως ο Μυστακίδης τα πειράζει και στιχουργικά, αλλά κυρίως παικτικά – και αυτό είναι το ενδιαφέρον στο CD του. Το γεγονός ότι εδώ έχουμε αληθινές διασκευές, εννοώ, που υπόκεινται μάλιστα και σ’ ένα σκεπτικό. Να αναδειχθούν οι μελωδίες των σκοπών των τραγουδιών αυτών μέσω των ιδιαιτέρων κάθε φορά κουρδισμάτων και του αναλόγου finger-picking. Κάπως έτσι τα ρεμπέτικα των «Αμερικάνων» ακούγονται περισσότερο κοντά στα μαύρα blues ή τη λευκή country (ορισμένες φορές αυτά τα δύο στυλ, στην Αμερική του ’20 και του ’30, ήταν δύσκολο να τα ξεχωρίσεις), ενώ σε όλους θα θυμίσουν τις σχετικές αυθεντικές ηχογραφήσεις του Κώστα Μπέζου (Α. Κωστής), που ήταν γνωστές και στην Ελλάδα την ίδιαν εποχή.
Η προσέγγιση του Μυστακίδη, δηλαδή, έχει από τη μια μεριά κάτι το αρχαϊκό (καθώς μιλάμε για εκτελέσεις με φωνή και κιθάρα μόνο), ενώ από την άλλη διατηρεί στοιχεία μιας ιδιάζουσας νεωτερικότητας, καθώς συνάδει με την ανάγκη για «επιστροφή στο παλιό», το οποίο (παλιό) επανέρχεται στο τώρα με φόρα και με δύναμη (βλέπε τις σχετικές ρεμπέτικες εκδόσεις του εξωτερικού κ.λπ.). Περαιτέρω, τα αμερικάνικα ρεμπέτικα αφορούσαν στα πρώτα κύματα των μεταναστών στις ΗΠΑ και βρίθουν κοινωνικών και άλλων εθιμικών περιγραφών, δείχνοντας πως το θέμα «μετανάστευση» πέραν των ειδικότερων συνθηκών και εποχών, πάντα θα διατηρεί ορισμένα σταθερά και αναλλοίωτα χαρακτηριστικά.
Όλα αυτά φαίνονται και αναδεικνύονται με το παραπάνω στις διασκευές του Μυστακίδη, οι οποίες, όλες μαζί, δημιουργούν ένα σύνολο που επιβάλλεται με την τέχνη και το ήθος του, δείχνοντάς μας και κάτι ακόμη. Πόσο ασήμαντο φαίνεται το σημερινό βιωματικό άσμα, μπροστά σ’ αυτά τα παμπάλαια αριστουργήματα.
Πολύ καλό άλμπουμ.

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

οι BΕΑTLES στην Ελλάδα, τέτοιες μέρες πριν 50 χρόνια, τον Ιούλιο του 1967

Να σημειώσουμε κάτι από την αρχή. Όταν μιλάμε για τους Beatles μιλάμε για το μεγαλύτερο και πιο σημαντικό νεανικό συγκρότημα, πέραν από εποχές και στυλ, που άλλαξε δια παντός το ποπ τραγούδι, διαμορφώνοντας συγχρόνως νέα και ισχυρά πρότυπα. Άρα, οποιαδήποτε κουβέντα σχετική με τους Beatles δε γίνεται να χάνει ποτέ την αξία της. Συνεχίζουμε…
Ένα ερώτημα σχετικό με τα Σκαθάρια, που πλανιέται ελαφρώς, είναι το αν θα μπορούσε να είχαν παίζει ποτέ live στην Αθήνα. Χρονικά, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί μόνο στην ευρωπαϊκή περιοδεία τους, το καλοκαίρι του 1965, όταν είχαν εμφανιστεί σε Γαλλία, Ισπανία και Ιταλία, φθάνοντας μέχρι το Μιλάνο, τη Γένοβα και τη Ρώμη τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς. Ποτέ άλλοτε. Μα και τότε ήταν αδύνατον. Το καλοκαίρι του ’65 ήταν ένα ταραγμένο καλοκαίρι για την Ελλάδα (Ιουλιανά, πριν και μετά) και μια τέτοια συναυλία ήταν πρακτικώς αδύνατον να συμβεί και για διαφόρους άλλους λόγους (τεχνικούς, οικονομικούς-budget κ.λπ.). Ίσως μόνο το κράτος θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά, άμα τους προσκαλούσε, ξέρω ’γω, στο Φεστιβάλ Αθηνών. Όμως το Φεστιβάλ Αθηνών ήταν, τότε, πολύ συντηρητικό για τέτοια πράγματα, καθώς και με το ρίξιμο της ιδέας μόνο οι επαΐοντες θα έβγαζαν σπυριά…
Παρά ταύτα, στην καλύτερη, και πιο ιστορική πια, φάση της διαδρομής τους, σχεδόν αμέσως μετά την κυκλοφορία του θρυλικού LP “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”, οι Beatles θα βρίσκονταν στην Ελλάδα, το τελευταίο δεκαήμερο του Ιουλίου 1967, για διακοπές – και βεβαίως η παρουσία τους δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από τα μέσα, τον Τύπο και τον κόσμο, μιαν εποχή όπου οι Beatles ήταν δημοφιλέστεροι και από το... Χριστό.
Paul McCartney και John Lennon στου Παπάγου, τον Ιούλη του '67 (πηγή: Μοντέρνοι Ρυθμοί #86)
Ένα άλλο ερώτημα, που το θέτουν ορισμένοι, έχει να κάνει με το γεγονός της παρουσίας ενός τόσο δημοφιλούς και «έξαλλου» νεανικού συγκροτήματος στη χώρα, το πρώτο καλοκαίρι της δικτατορίας. Πώς και επετράπη, εν πάση περιπτώσει, η παρουσία των Beatles εκείνη τη στιγμή στην Ελλάδα – όταν λίγες ημέρες πριν το πραξικόπημα είχαν γίνει οι γνωστές φασαρίες στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, στη συναυλία των Rolling Stones; Βασικά… δεν έτρεχε τίποτα!
Οι Beatles είχαν την άδεια των αρχών για πλήρη ελευθερία κινήσεων, τόσο οδικώς όσο και στη θάλασσα, με τον τότε ΕΟΤ να τους ακολουθεί κατά πόδας, καθώς η τουριστική αξιοποίηση του γεγονότος –μέσα στο πλαίσιο και τις δυνατότητες της εποχής– ήταν προφανής. Το καθεστώς, εξάλλου, δεν θα μπορούσε να αρνηθεί για πολλούς λόγους μια τέτοια εκ Δυσμών «υψηλή» επίσκεψη, όταν μάλιστα δεν περίσσευαν και οι κινήσεις «καλής θελήσεως» προς το εξωτερικό. Οι άδειες εδόθησαν και οι Beatles ήρθαν!

Η συνέχεια εδώ…

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

ΣΤΑΘΗΣ ΝΤΟΒΑΣ ένας νέος τραγουδοποιός, που περισσότερο υπόσχεται…

Ο Στάθης Ντόβας είναι ένας νέος τραγουδοποιός, που έχει τώρα τον πρώτο μεγάλο δίσκο του σε κυκλοφορία. Το άλμπουμ λέγεται «Νέα Γένια» [B-otherSide Records / Mr Vinylios, 2017], είναι κομμένο σε 150 κόπιες (συν ένθετο με στίχους + CD), με τον Ντόβα να εμφανίζεται πολύ επηρεασμένος από τον πρώιμο Νικόλα Άσιμο ή έστω τον Άσιμο γενικώς. Η επιρροή αυτή είναι σε μεγάλο βαθμό δυναστευτική, με αποτέλεσμα να καταπλακώνεται η τραγουδοποιία τού Ντόβα σε βαθμό υπερβολικό.
Ο Ντόβας θέλει να γράψει τραγούδι με κοινωνικοπολιτικό στίχο, πράγμα καθόλου εύκολο. Έχει τη διάθεση δηλαδή να ξεφύγει από το σύνηθες τέλμα της ερωτικής μπαλάντας, ας πούμε, θέλοντας να εκφράσει κάτι άλλο – και τούτο είναι κατ’ αρχάς θετικό. Το παλεύει, αλλά χρειάζεται πολύ πιο μεγάλη προσπάθεια για να φτάσει στο επιθυμητό, υψηλό, αποτέλεσμα.
Τα τραγούδια του Ντόβα, τα περισσότερα τουλάχιστον, έχουν έλλειμμα καλών μελωδιών – και χωρίς καλές μελωδίες ένα τραγούδι θα μείνει πίσω. Υπάρχει ένα aggressive ύφος, επιθετικό στο λόγο (ακόμη και όταν ο λόγος έχει κατεύθυνση… προς τα μέσα), το οποίο σκεπάζει τα τραγούδια. Ο στίχος πάλι, ενώ θέλει να πει πράγματα (και σωστά πράγματα) κάπου χάνεται. Χρειάζεται λεκτικό και νοηματικό ξεκαθάρισμα ασυζητητί. Κάπου δεν δένουν όλα αυτά που ακούω, εννοώ, ώστε να προκύψει ένα τραγούδι που να μένει στη μνήμη. Μοιάζει κάπως με… κατολίσθηση η τραγουδοποιία τού Ντόβα. Θα περάσει και από τα κατάλληλα μέτρα, αλλά βασικά θ’ ακολουθήσει μια πορεία τυχαίου. Δεν ξέρω πόση ελευθερία χωράει στα συγκεκριμένα κομμάτια, τα οποία, εγώ θα το πω, τ’ ακούω παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται… ελεύθερα. Αυτή η ελευθερία δεν βοηθάει στο τραγούδι. Θέλει πολύ ισχυρά κότσια για να κάτσει κάτι τέτοιο, κάτι που το έχουμε συναντήσει μόνο στην αλλοδαπή, σε άλμπουμ loner folk καλλιτεχνών.
Η τραγουδοποιία του Ντόβα δεν είναι αδιάφορη – να το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Εγώ π.χ. βλέπω/ακούω στη δεύτερη κυρίως πλευρά… χωράφι εν δυνάμει εύφορο, που θέλει όμως προσοχή στο σπόρο που θα πέσει μέσα. Υπάρχουν κομμάτια θέλω να πω, όπως το «Νόμισμα» (τραγούδι) και το «Νανούρισμα» (ορχηστρικό), που έχουν αληθινό ενδιαφέρον και αυτό δεν κρύβεται. 
Επίσης μιαν ακόμη παρατήρηση σχετίζεται με την (λιτή) ενοργάνωση των τραγουδιών. Στα τραγούδια τού Ντόβα ταιριάζει περισσότερο το πιάνο, παρά η κιθάρα. Το πιάνο τα βοηθάει να ξεχωρίσουν από τις βασικές αναφορές τους, δίνοντάς τους μια πιο ολοκληρωμένη μορφή. Και στα δύο κομμάτια που ξεχώρισα πιο πάνω το πιάνο κυριαρχεί – δεν είναι τυχαίο.
Χρειαζόμαστε τραγουδοποιούς με τη διάθεση τού Στάθη Ντόβα – δεν το συζητώ. Δεν ξέρω αν του έχει πέσει μικρό ή μεγαλύτερο λαχείο, εκείνο που ξέρω είναι πως πρέπει το πράγμα να το παιδέψει περισσότερο. Οφείλει να το κάνει. Προσωπικά, θα τον περιμένω…

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

WE.OWN.THE.SKY ελληνικό κιθαριστικό ροκ παιγμένο με σύνεση

Ελληνικό συγκρότημα που υπάρχει από το ’10 και μετά, οι We.Own.The.Sky έχουν τώρα την πρώτη κυκλοφορία τους σε βινύλιο –ένα LP 300 αντιτύπων, περιέχον 4σέλιδο ένθετο, υπό τον τίτλοEarths Collide[Labyrinth of Thoughts/ Ikaros Records, 2017]– καθώς είχε προηγηθεί ένα demo από το 2011 κι ένα CD/EP από το 2013. Μέλη του γκρουπ είναι οι Ηλίας Κόκκοτος Ανδρέου κιθάρες, Κώστας Διακάκης κιθάρες, Αλέξης Στουραΐτης κιθάρες, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος μπάσο και Μανώλης Γιαννίκιος ντραμς, σαμπλ, προγραμματισμός… και όπως μόλις τώρα όλοι αντιλαμβάνονται οι We.Own.The.Sky είναι ένα κιθαριστικό ροκ σχήμα – που δεν κάνει όμως κιθαριστική κατάχρηση. Και εξηγούμαι…
Η μπάντα επιχειρεί να παίξει γνήσιο κιθαριστικό ροκ, επενδύοντας σχεδόν εξ ίσου στα σκληρά και αδιαπέραστα passages από τη μια μεριά και σ’ έναν μελωδισμό, οργανωμένο μέσα από χαμηλούς τόνους από την άλλη, καταφέρνοντάς τα εξ ίσου καλά και στα δύο. Ιδίως στο δεύτερο θα έλεγα, που αποτελεί, ενδεχομένως, κι ένα θέμα προς… εξακρίβωση. Το κατά πόσον δηλαδή τα σχήματα αυτού του είδους (πείτε το και… post-rock, αν αυτός σας λέει κάτι περισσότερο) μπορούν να ανταπεξέλθουν και σε κάπως πιο «έντεχνες» καταστάσεις. Οι We.Own.The.Sky, λοιπόν, τα καταφέρνουν μια χαρά σε κομμάτια όπως το “Muzzle” και το “Penny for your thoughts” (πάντα από την πρώτη πλευρά του LP τους), δείχνοντας πως είναι ένα instro σχήμα καθόλου προβλέψιμο και εν μέρει συναρπαστικό. Πολύ καλό, επίσης, το “22 hallo”, με την ακουστική εισαγωγή και την ήπια και χαλαρή ανάπτυξη, που μάς κάνει γνωστή/φανερή και μια περίπου ambient διάσταση των συνθέσεων του γκρουπ.
Στη δεύτερη πλευρά το μοτίβο δεν αλλάζει. Απλώς τα κομμάτια εδώ είναι τρία –άρα και μεγαλύτερης διάρκειας– με τους We.Own.The.Sky να επωμίζονται κι ένα… βάρος σχετικό με τη διαχείριση του χρόνου. Στο “Parasitic” γράφουν σε μέσο τέμπο, με στιβαρά επαναληπτικά riffs (από τη μια κιθάρα) και με ωραία σολιστική παρουσία της δεύτερης, που απλώνεται πάνω σ’ ένα σταθερό ρυθμικό σχήμα. Η μικρότερη διάρκεια, νομίζω, πως θα το έκανε πιο μεστό. Και στο “Yodatrainschewbacca”, όμως, τα βασικά χαρακτηριστικά των We.Own.The.Sky είναι παρόντα και σαφή –με το κομμάτι, εδώ, να κατακρατεί και κάποια στοιχεία χαμηλού και πάντα μελωδικού stoner– με το “Retrospect”, που κλείνει πλευρά και LP, να στέκεται ακόμη πιο κοντά σ’ αυτό το ήπιου προφίλ... αισθητικό ροκ.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 36

21/7/2017
21 Ιουλίου 1969 o Neil Armstrong πατάει στο φεγγάρι. Λίγο νωρίτερα οι Village του Peter Bardens (πριν σχηματιστούν οι Camel εννοείται) δίνουν αυτό το ωραίο ψυχεδελικό τραγούδι…

20/7/2017
Η Σταρ Ελλάς 1973 Βάνα Παπαδάκη είχε ηχογραφήσει ένα άλμπουμ εκείνη τη χρονιά για τη Zodiac. Δεν έλεγε πολλά – χωρίς να είναι για πέταμα. Είχε πάντως μέσα ένα τραγούδι που έκανε τη διαφορά, κι αυτό ήταν ο «Χωρισμός» του Γιάννη Μέτσικα. Το τραγούδι αυτό είναι τόσο καλό, ώστε να κάνει τα ανάλογα της Linda Perhacs από τα «Παραλληλόγραμμα» να μοιάζουνε με… φλούδες.

19/7/2017
Το New Communist Party of Aotearoa είναι το κομμουνιστικό κόμμα, μαοϊκής κατεύθυνσης, της Νέας Ζηλανδίας (Aotearoa αποκαλείται η χώρα στη γλώσσα των ιθαγενών Μαορί) και αυτή είναι η Διεθνής, επίσης στη γλώσσα των Μαορί…

18/7/2017
Ακούω ξανά το «Σιδερένιο Άνθρωπο» από μια καινούρια κόπια βινυλίου [Χρωμοδιάσταση, 2016], που μου έστειλε ο Ηλίας Ασβεστόπουλος, για να μ’ ευχαριστήσει για κάτι που είχα γράψει για κείνον, πριν κάτι μήνες, στο lifo.gr. Τον ευχαριστώ κι εγώ δημοσίως.
Τι δισκάρα ρε φίλε! Τι παιξίματα! Από τα καλύτερα που έχω ακούσει ποτέ σε δίσκο ελληνικού ροκ. Και τραγουδάρες μέσα, ε; «Εσύ χορεύεις κι εγώ πεθαίνω», «Riitta», «Διαστημόπλοιο», «Ο τρελλός», «Κοίτα»…
Το «Σιδερένιο Άνθρωπο» (επανέκδοση του ’82), τον είχα αγοράσει (μαζί με την «Πόλα», τον πρώτο δίσκο τού Ηλία και των 2002) από το 7+7 στο Μοναστηράκι, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Όπως κατέβαινες στην υπόγα αμέσως αριστερά είχε ράφι με δεκάδες κόπιες. Έπαιρνες όσες ήθελες… σχεδόν τζάμπα. Κανα πεντακοσάρικο το πολύ… Ωραίες εποχές για ψιλοάφραγκους!

17/7/2017
Το μετριότατο, έτσι κι αλλιώς, βιβλίο του Νίκου Νικολαΐδη εξ αιτίας του οποίου πήρε στραβό δρόμο μια γενιά του ροκ στην Ελλάδα. Φυσικά δεν ήταν μόνο αυτό η αιτία, αλλά ήταν, και αυτό, ένα από τα βασικά στοιχεία που θέριεψαν τη ροκ-αρλούμπα στη χώρα.
Ροκ δεν είναι… τους γράφω όλους στ’ @@ μου και κάνω ότι κ@βλώνω.
[Πρώτη έκδοση στον Κέδρο από το 1977. Το συγκεκριμένο εξώφυλλο πολλοί από 'σας θα το βλέπετε για πρώτη φορά]

ARIS PAPADOPOULOS QUARTET

Δεν ξέρω πόσο καινούριο είναι το Aris Papadopoulos Quartet, όμως τα μέλη του δεν είναι καθόλου καινούρια στον ελληνική τζαζ σκηνή.
Ο πιανίστας Άρης Παπαδόπουλος, διαβάζω από το προσωπικό site του, ήταν στους Isomorphic το 2004 και πως έχει συνεργαστεί με διάφορους μουσικούς τού χώρου (τον ντράμερ Στέφανο Χυτήρη, τον επίσης ντράμερ Νίκο Παπαβρανούση κ.ά.). Ο κιθαρίστας Γιώργος Σταυρουλάκης έχει κι αυτός την ιστορία του, αφού έχει βρεθεί στο πάλκο με τον Chad Lefkowitz-Brown ανάμεσα σε άλλους, ενώ και η παρουσία του στους 03 (όζον) και στους Triplicity δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Εν συνεχεία και ο κοντραμπασίστας Χρυσόστομος Μπουκάλης έχε παίξει με Τάκη Μπαρμπέρη, Κώστα Μπαλταζάνη κ.ά., έχοντας ακόμη εμφανίσεις με τα σχήματα Anakata, Notalibre, Strovili, Harris Lambrakis Quartet κ.λπ., ενώ για τον ντράμερ Νίκο Σιδηροκαστρίτη δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, καθώς η παρουσία του είναι πολύχρονη στα μουσικά δρώμενα του τόπου (από την εποχή των Morel κι ακόμη πιο πίσω). Αυτοί οι τέσσερις μουσικοί βρίσκονται μαζί για τις ανάγκες του άλμπουμ Endeavors, το οποίο κυκλοφορεί σε ωραία digipak συσκευασία από την TheLyst Records, με περιεχόμενο εννέα συνθέσεις του Παπαδόπουλου ενορχηστρωμένες από το γκρουπ.
Πιάνο, κιθάρα, μπάσο, ντραμς λοιπόν, άνευ γκεστ και χωρίς άλλες στουντιακές φιοριτούρες έχουμε εδώ... εννοώντας την ύπαρξη ενός καθαρού τζαζ κουαρτέτου, που έχει σα βάση του τη σύνθεση και φυσικά τον ελεγχόμενο αυτοσχεδιασμό – εκείνον, που μπορεί να δώσει μιαν άλλη διάσταση στα «θέματα», δίχως αναγκαστικώς να τα διαλύει. Θα σημείωνα, ακόμη, πως στην περίπτωση τού Aris Papadopoulos Quartet εκείνο που μετράει και αποκτά ιδιαίτερο νόημα σχετίζεται και με το πώς κατανέμονται οι «πάσες» κατά τη διάρκεια της εγγραφής (της ανάπτυξης των συνθέσεων και των αυτοσχεδιασμών δηλαδή), καθώς και οι τέσσερις μουσικοί μπορεί να έχουν διακριτό ρόλο, δείχνοντας ταυτοχρόνως και πλήρη επικοινωνιακή επάρκεια. Οι βάσεις, εξάλλου, που θέτει ο Παπαδόπουλος είναι συγκεκριμένες. Και είναι ποικίλες. Blues-rock ας πούμε στο “Referendum”, ελληνολαϊκό στο “Dog song”, παραδοσιακό τραγούδι στο “Desimi” κ.ο.κ. Υπάρχουν κομμάτια στο “Endeavors” με μεγάλη παικτική δύναμη, όπως το “Do it like this”, με το πιάνο να παίρνει φωτιά, και άλλα στο ύφος της jazz-ballad (“Blow the rainbow”), που επίσης διατρέχονται από τρανή εσωτερική ταραχή.
Γενικά, το “Endeavors” είναι πολύ ανεβασμένο ως άκουσμα. Κι αυτό δεν είναι κοινός τόπος στην jazz, εκεί όπου συχνά επιλέγονται και οι χαμηλοί τόνοι προκειμένου να εκφραστούν οι ανάλογου ύψους/ύφους καταστάσεις.
Απολαυστικότατοι οι φίλοι μας… αυτό να κρατήσουμε.

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

οι 2 BY BUKOWSKI ποζάρουν σαν Kraftwerk

Κάτι καινούριο μετά από πολλά χρόνια από τους 2 Βy Bukowsi, τους Αχιλλέα Χαρμπίλα και Γιώργο Μαλαμίδη δηλαδή, που ποζάρουν στο εξώφυλλο του πρόσφατου 45αριού τους στην Inner Ear ως άλλοι… Ralf & Florian. Έχουν κάποια σχέση με τους Kraftwerk τα δύο καινούρια κομμάτια των 2 By Bukowski, γραμμένα στο Βερολίνο και το Λονδίνο, όπως διαβάζουμε στο back cover, το καλοκαίρι του ’16; Μάλλον μικρή. Ή, εν πάση περιπτώσει μακρινή και ανεπαίσθητη.
Θα μπορούσε, βεβαίως, να ισχυριστεί κάποιος πως ακόμη και το «μακρινό και ανεπαίσθητο», αν έχει να κάνει με τους Kraftwerk, δεν είναι μικρό πράγμα, καθότι ακόμη και τούτο δεν μπορεί να κρυφτεί εύκολα. Σωστό κι αυτό. Και πράγματι… Το “Hot summer” στη βάση του, στην πολύ βάση του, έχει κάτι από την electro «άποψη» και ποπ μονοτονία των Γερμανών (ακόμη και στα πειραγμένα φωνητικά της Kid Moxie), ασχέτως αν έχει «επιβαρυνθεί» με τόνους κιθαρών, μπάσων και ηλεκτρονικών. Ενδιαφέρον, οπωσδήποτε, track.
Η μπασογραμμή είναι τα… πολλά λεφτά, στο flip-sideBeasts breath”, που δεν έχει τραγούδι, αλλά κάτι διαλυμένα σαν-φωνητικά. Η ανάπτυξη είναι πιο πολύ… ημι-ηλεκτρονική, έχει μια κάποια ψυχεδελικού τύπου οσμή, ενώ ανακαλεί στη μνήμη μου... ακρογωνιαία ντουβάρια του ηλεκτρονικού ροκ (όπως π.χ. Βαγγέλη Παπαθανσίου εποχής Alpha Beta). Πολύ καλό.
Νομίζω πως ένα LP των 2 By Bukowski θα αποσαφηνίσει καλύτερα τις σημερινές αισθητικές κατευθύνσεις τους. Να το δούμε λοιπόν.
Επαφή: www.inner-ear.gr
  

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

δύο CD της JazzNarts και ένα της Personality Records

THOMAS SIFFLING: Flow [JnA 7717, 2017]
Από τους σημαντικότερους γερμανούς τζαζ τρομπετίστες της τελευταίας 20ετίας, ο Thomas Siffling έχει καινούριο CD στην JazzNArts, το οποίο αποκαλείται “Flow” (ρέω/ροή). Και είναι τέτοιο… Ένα ρέον ακρόαμα, οπωσδήποτε jazzy, ενδεχομένως και jazz κατά τόπους, το οποίο διατηρεί έναν, κάπως παράκεντρο, chill-out αέρα.
Συμβατό με το σήμερα; Θα ρωτούσε κάποιος… Γιατί όχι; Θ’ απαντούσα.
Αν και τα χρόνια έχουν περάσει από τις αρχές των 00s, όταν τέτοια ακούσματα ήταν πιο καθημερινά, ο Siffling φαίνεται πως δεν μασάει και δρα ακομπλεξάριστα. Κάνει αυτό που θέλει να κάνει εννοώ, δίχως να ενδιαφέρεται αν θα του πιστωθούν credits καινοτόμου ή απλώς αθεράπευτου νοσταλγού. Δείτε τη line-up και θα καταλάβετε πολλά: Thomas Siffling τρομπέτα, Alex Gunia κιθάρα, ηλεκτρονικά, Konrad Hinsken πιάνο, fender rhodes, Dirk Blümlein μπάσο, Christian Huber ντραμς, ηλεκτρονικά. Πολλά ηλεκτρονικά, συν το fender, συν το μπάσο, που δηλώνει κάτι παραπάνω από «παρών» σε όλα τα tracks. Και στα πέντε. Ένα 8λεπτο, δύο 10λεπτα, ένα 12λεπτο κι ένα 13λεπτο, που κινούνται σε μέσα και γρήγορα tempi και που είναι φισκαρισμένα στα cool vibes, δημιουργώντας χαλαρές contemporary τζαζοκαταστάσεις. Και ελαφρές rock ενίοτε, που επιχειρούν να μεταφέρουν έναν «αέρα» από Terrje Rypdal στις συνθέσεις (“Smooth minds”), που πάντα θα διατηρούν μιαν εκφραστική λιτότητα σε συνδυασμό με μια μελαγχολία.
Ένα λεπτεπίλεπτο σάουντρακ «ανοιχτών οριζόντων» έφτιαξε ο Thomas Siffling και είναι πραγματικά καλό!
SEBA KAAPSTAD: Tagores [JnA 7516, 2016]
Οι Seba Kaapstad είναι ένα καινούριο, πολυεθνικό σχήμα, τραγουδιστικής jazz και jazz-funk, που έχει για έδρα του τη Γερμανία – στο Μόναχο εξάλλου, τον Νοέμβριο του ’15, είναι ηχογραφημένο το “Tagores” το πρώτο άλμπουμ του. Μέλη των Seba Kaapstad είναι Γερμανοί (η τραγουδίστρια Franziska Schuster, ο ντράμερ-ηλεκτρονικάριος Thomas Wörle, o μπασίστας, που παίζει και rhodes και είναι και παραγωγός Sebastian Schuster) και ακόμη Νοτιοαφρικανοί (η τραγουδίστρια Zoe Modiga), από τη Σουαζιλάνδη (ο επίσης τραγουδιστής Ndumiso Manana) και από τη Νότια Κορέα (η πιανίστρια Gee Hye Lee, που ζει στη Γερμανία). Όλα αυτά τα άτομα συνασπίζονται κάτω από ένα όνομα, αποδίδοντας δικές τους συνθέσεις. Φυσικά, και λόγω των ποικίλων εθνοτήτων το σκηνικό είναι… fusion, με αναφορές και σε αφρικανικές μουσικές, και σε ευρωπαϊκές, και σε αμερικάνικες – δεν ξέρω μήπως υπάρχουν και ασιατικές αναφορές, αλλά από μια πρώτη ακρόαση δεν παρατήρησα κάτι σχετικό. Υπάρχει η jazz και το funk εδώ, και αυτό που σήμερα αποκαλούνε r&b, με τις φωνές να κάνουν καλή δουλειά, αλλά συχνά το πράγμα μεταπίπτει σε κάτι που δεν έχει πολύ μεγάλο νόημα –το smooth– που χωρίς να είναι κακό, δεν είναι και κάτι… σημαντικά ιδιαίτερο.
Προσεγμένοι, συμπαθείς, αλλά έως εκεί….
TREVOR ANDERIES: Samsara [PR 24, 2017]
Αμερικανός ντράμερ και συνθέτης είναι ο Trevor Anderies και το άλμπουμ του “Samsara” ένα τυπικό, με τη δημιουργική έννοια, post-bop CD, που ολοκληρώνεται από ένα κουαρτέτο (Johannes Müller σαξόφωνα, Christian Pabst πιάνο, Gautier Laurent μπάσο, Trevor Anderies ντραμς). Με συνθέσεις πρωτότυπες, όπως και με κάποιες διασκευές (φερ’ ειπείν στο “Broken shadows” του Ornette Coleman, στο “I mean you” του Thelonious Monk), η περιπλάνηση του σχήματος χτυπάει κόκκινο στη σύνθεση του MüllerLoss of a tooth” και κρατιέται εξ ίσου ψηλά στο έσχατο track του άλμπουμ (σύνθεση του Anderies), που έχει τίτλο “A stone I died”.
Με κομμάτια από 6λεπτα και πάνω, το “Samsara” είναι ένα εντυπωσιακό ώρες-ώρες jazz CD, με δυνατά soli απ’ όλα τα όργανα και ομαδικά παιξίματα, που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον καθ’ όλη τη διάρκεια των… αναπτυγμένων στο χρόνο θεμάτων. Αν ως αισθητική «περιπλάνηση» νοείται η σαμσάρα του Trevor Anderies, τότε θα πω πως ο τίτλος είναι μάλλον κάπως ασαφής, μέσα… στη σαφήνεια του. Εννοώ πως περιπλάνηση υπάρχει μέσα στο κυρίαρχο jazz σώμα (πέραν του bop, που είναι η βάση, προσθέστε και το “avant”, όπως και το “spiritual jazz”) και όχι έξω απ’ αυτό. 

Οι JazzNArts και Personality εισάγονται στην Ελλάδα από την AN Music

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

η ταινία του Roger Vadim Επικίνδυνες Σχέσεις από το 1959 και το απίθανο τζαζ σάουντρακ του Thelonious Monk, που ήταν ανέκδοτο μέχρι σήμερα!

Η γαλλική ταινία Les Liaisons Dangereuses (ελληνικός τίτλος: Επικίνδυνες Σχέσεις) από το 1959 έχει μια τρανή ιστορία πίσω της, που την έχει αναδείξει σε κάτι σαν θρύλο. Μπορεί να είναι σκηνοθετημένη από τον «άνισο» Ροζέ Βαντίμ, είναι όμως μια ταινία ενταγμένη στον πυρετό της νουβέλ-βαγκ, που δεινοπάθησε στην εποχή της (η ταινία) και η οποία είχε την τύχη, μέσα στα ζόρια της, να διαθέτει και εκπληκτική τζαζ μουσική.
Δεινοπάθησε γιατί; Βασικά, επειδή είχε προβλήματα με τη γαλλική λογοκρισία. Η διασκευή του μυθιστορήματος του Πιέρ Σοντερλό ντε Λακλό από το 1782, που είχε μεταφερθεί στη σύγχρονη τότε Γαλλία από τους Roger Vailland και Ροζέ Βαντίμ, ήταν παραπάνω απ’ όσο ανεχόταν η εποχή ελεύθερη, και ελευθεριάζουσα, με αποτέλεσμα να κοπούν σκηνές με γυμνό, το φιλμ να χαρακτηριστεί ακατάλληλο για τους θεατές κάτω των 16 ετών και ακόμη να απαγορευτεί, προσωρινά, η διανομή του στο εξωτερικό!
Ακόμη, δε, και η γενικότερη σεναριακή διασκευή είχε αντιμετωπίσει προβλήματα, καθώς η Société des Gens De Lettres (που έργο της είχε τη διαφύλαξη της γαλλικής πνευματικής κληρονομιάς) θεώρησε πως διαστρεβλωνόταν η αρχική ιδέα τού βιβλίου, και πως η νέα εκδοχή έσπερνε κατά βάση «καινά δαιμόνια». Η υπόθεση πήγε στα δικαστήρια και αν στην υπεράσπισή τής ταινίας δεν βρισκόταν ο δικηγόρος, τότε, Φρανσουά Μιτεράν, κανείς δεν ξέρει ποια θα ήταν η τύχη της. Έτσι κάπως, αφού οι πρώτες κόπιες μαζεύτηκαν, η ταινία θα κυκλοφορούσε τελικά με νέο τίτλο, ως… Les Liaisons Dangereuses 1960!
Η ταινία του Ροζέ Βαντίμ θα προβληθεί τελικά και στην Ελλάδα, τον Νοέμβριο του 1961 και ο Μάριος Πλωρίτης θα γράψει τα σχετικά στην εφημερίδα Ελευθερία (29/11/1961):
«Λίγα χρόνια πριν από τη Γαλλική Επανάσταση (1782) μια βόμβα έσκασε στο Παρίσι. Μια βόμβα όχι από μπαρούτι, μα από τυπωμένες σελίδες. “Οι Επικίνδυνες Σχέσεις” ονομαζόταν και συγγραφέας της ήταν ο Σοντερλό ντε Λακλό. Γραμμένο σε επιστολική μορφή, με απάθεια και αυστηρότητα μικροβιολόγου, το βιβλίο περιγράφει το βαθύτατο αμοραλισμό της γαλλικής κοινωνίας του 18ου αιώνα.(…) Αυτό το βιβλίο διασκεύασαν για την οθόνη ο Ροζέ Βαντίμ με τον Ροζέ Βαγιάν, μεταφέροντάς το στην εποχή μας. Αλλά δεν κατάφεραν παρά να μεταμορφώσουν την ατσαλένια καθαρότητα του βιβλίου σε κοσμικό ανέκδοτο, και τη δαιμονικότητα των ηρώων σε κοσμική διαστροφή.
Γιατί, πρώτα απ’ όλα η εποχή μας, όσο κι αν είναι ελάχιστα “ηθική”, δεν έχει καμμία συγγένεια με τη θεοποίηση του αμοραλισμού στο Παρίσι του 18ου αιώνα. Αυτό που ήταν φυσικό κλίμα τω καιρώ εκείνω, είναι κρυφό προνόμιο σήμερα. Αντίθετα, η απόλυτη αγνότητα των θυμάτων του βιβλίου –υπαρκτή ακόμα εδώ και 200 χρόνια– είναι ελάχιστα πιθανοφανής σήμερα, όπου και οι πιο αθώοι γνωρίζουν πάρα πολλά… Έτσι η ισορροπία και οι δυνάμεις του βιβλίου ανατρέπονται και η πάλη Αγγέλων και Δαιμόνων χάνει το έρεισμά της.
Σ’ αυτό συντελεί, φυσικά, η ίδια η σκηνοθετική ιδιοσυγκρασία του Βαντίμ, που πάντα γοητεύεται από την ερωτολογία, όχι από το δράμα του έρωτα. Μοιραία λοιπόν η ταινία του παίρνει τόνο ελαφρό, ανεκδοτολογικό, σχεδόν σαν μια σόκιν ιστορία των κοσμικών σαλονιών.(…)
Μοναδική σωτηρία της ταινίας –πέρα από την ευλυγισία της αφήγησης– μένει η ερμηνεία της Ζαν Μορώ, που καταφέρνει να διασώσει μέσα στην επιπολαιότητα του φιλμ, την αβυσσαλέα, ερμητική, άπληστη και αδίστακτη δαιμονικότητα της ηρωίδας. Ο αξέχαστος Ζεράρ Φιλίπ (σ.σ. πέθανε στα 37 του, λίγο μετά την πρώτη προβολή της ταινίας) είναι φυσικά κι εδώ ο έξοχος ηθοποιός που ξέρουμε – αλλά η τιμιότητα, η ειλικρίνεια που αναδίνει το Είναι του κι ο θρύλος του, αντιστρατεύονται την έμφυτη κακότητα τού Βαλμόν. Ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο τέρατα ταλέντου η όμορφη Ανέτ Στρόυμπεργκ (σ.σ. η Ανέτ Βαντίμ, σύζυγος τότε του Ροζέ) δίνει την εντύπωση άψυχης φωτογραφίας, ενώ η Ζαν Βαλερί πόρρω απέχει από την τέλεια αγνότητα. Λαμπρός είναι και πάλι ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν».

Η συνέχεια εδώ…

ZIGGY WAS το “Unicorn Pan” σε LP

Από τα δυνατά αγγλόφωνα συγκροτήματα, της Θεσσαλονίκης των nineties, οι Ziggy Was μπορεί να μην υφίστανται εδώ και πολλά χρόνια, όμως... είναι και πάλι παρόντες, καθώς το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους, τοUnicorn Pan, που είχε τυπώσει σε CD η Virgin το 1997, κυκλοφορεί τώρα σε βινύλιο διακοσίων αντιτύπων από τις Labyrinth of Thoughts/ Ikaros Records. Η έκδοση είναι άψογη, κλεισμένη σε ωραίο φάκελο που περιέχει και ένθετο με στίχους.
Τετράδα ήταν εκείνη την εποχή οι Ziggy Was αποτελούμενοι από τους Πάνο Ρώσση φωνή, κιθάρες, Λάμπρο Σαλτσίδη (από τους Λώλαμα) μπάσο, Κώστα Καρκάλη (από τους Γκούλαγκ) ντραμς και Κώστα Παντέλη (από τους Πίσσα και Πούπουλα) κιθάρες, φωνή κι έτσι, ως τετράδα εννοώ, έγραψαν αυτό το άλμπουμ με την καλή/σκληρή παραγωγή και την ακόμη πιο... σκληρή λειτουργικότητα.
Με στίχο απλό και κατανοητό, αν και όχι αναγκαστικά καθημερινό, γραμμένο πάντα στην αγγλική, οι Ziggy Was είναι μια πολύ καλή μπάντα, κάπως ακατέργαστη ειν’ αλήθεια, αλλά ταυτοχρόνως απέριττη και αποφασισμένη. Αποφασισμένη, θέλω να πω, να παίξει ένα πούρο και γερά πακτωμένο rock, με πολλές αναφορές στο funk, το punk και το «μέταλλο», εντυπωσιάζοντας θα έλεγα στην πορεία με τον τρόπο που αναμιγνύονται όλα τα παραπάνω, αφήνοντας στο τέλος κάτι δικό της. Και αν μιλάμε για την A side μιλάμε κατ’ αρχάς για το “Bugs” (στο οποίο, λένε, ότι ακούγεται ο Γιάννης Αγγελάκας, αν κι εγώ δεν τον… άκουσα, και τα πλήκτρα του Γιώργου Πεντζίκη – αυτά τα άκουσα), ένα υπεργρήγορο κομμάτι, με εκκωφαντικά breaks κιθάρας και πάνκικη, χοντρικώς, δομή (φοβερό!) και εν συνεχεία για το έσχατο “Two fingers”, που είναι ένα μέσου τέμπου προς αργό track, διατηρώντας πάντα αυτή την sixties απλότητα στα λόγια και κλείνοντας μ’ ένα εντυπωσιακό κιθαριστικό ντεμαράζ.
Στη δεύτερη πλευρά τα πράγματα δεν αλλάζουν. Το πρώτο κομμάτι, το “She” σκίζει, ενώ με τα μπούνια μπαίνει και το “Salted kiss”, με τις διπλές κιθάρες να ζωγραφίζουν και τα πάντα στριγγά φωνητικά να σου τρυπάνε το κρανίο. Το ότι έπαιζαν στην τσίτα οι Ziggy Was είναι γεγονός και γνωστό από δεκαετίες… εκείνο που τώρα διαπιστώνω είναι πως ο ήχος τους είναι καθαρός, δεν είναι βαβουρατζίδικος ή εκτρωματικά πάνκικος – στα όρια του hard core εννοώ, παρότι υπάρχουν και από ’κει σαφείς υπαινιγμοί. Έχει «άποψη» και μια ποιότητα εν τέλει, που φαίνεται και στα πιο ήπια (στην αρχή) τραγούδια, όπως στο “Bitter” ας πούμε, που δείχνει πως το συγκρότημα θα μπορούσε (πράγμα που το αποδεικνύει) να τα πάει εξ ίσου καλά και με τα πιο ήρεμα passages.
Τέλος πάντων… τα χρόνια έχουν περάσει. Το συγκρότημα είναι διαλυμένο 20 χρόνια τώρα και το μόνο που μένει είναι τούτες οι παλιές εγγραφές του, που αξίζει να τις πάρουν χαμπάρι και οι νεότεροι.

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 35

17/7/2017
ΠΟΙΟΣ ΡΟΜΕΡΟ ΤΩΡΑ!
Δύο χρόνια πριν τη «Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών» (1968), ο Ντίνος Δημόπουλος σκηνοθετεί το σενάριο του Φώσκολου «Κοινωνία Ώρα Μηδέν» (1966), με τον Κούρκουλο, τη Χρονοπούλου κ.ά. Στην ταινία υπάρχει καθαρή σκηνή με ζόμπι (τους σκοτωμένους ενός αεροπλάνου, που ζωντανεύουν στα μάτια του Κούρκουλου και ζητούν δικαιοσύνη ή εκδίκηση). Τα ελληνικά ζόμπι είναι τέλεια μακιγιαρισμένα και περπατάνε αργά, όπως κι εκείνα του Ρομέρο!

16/7/2017
Ο τουρισμός είναι η καταστροφή του φτωχού -του ενός τρίτου των Ελλήνων δηλαδή-, καθώς τον πάει ακόμη πιο βαθιά στα τάρταρα.
Για παράδειγμα είναι η βασική αιτία τις αύξησης των ενοικίων παντού στην Αθήνα το τελευταίο διάστημα (λόγω Airbnb), αφού κανείς δεν περιμένει τους ντόπιους να πληρώσουν τα ακριβά πλέον ενοίκια (τα οποία πληρώνουν και με το παραπάνω οι τουρίστες) και, κλασικά, είναι η αιτία τής γενικότερης αύξησης των τιμών λόγω της υπερβολικής ξένης ζήτησης, που έχει βεβαίως δυναμικά χαρακτηριστικά (άρα είναι ακόμη πιο επικίνδυνη όσον αφορά στη σταθεροποίηση των υψηλών τιμών), με τον πληθωρισμό να οδεύει ολοταχώς για το 2%. Και τούτο όταν τα εισοδήματα είναι ανύπαρκτα για το ένα τρίτο των ανθρώπων της χώρας, με την ανεργία να κυλάει σε διαστημικά ύψη.
Φάτε τουρίστες… 

16/7/2017 
O Κώστας Μουρσελάς που πέθανε σήμερα στα 85 του δεν ήταν μόνο ο γνωστός και καταξιωμένος λογοτέχνης («Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά») και θεατρικός συγγραφέας («Ω! Τι Κόσμος Μπαμπά!»). Είχε κάνει και κάποια περάσματα από το σινεμά, καθώς είχε εμπλακεί στα σενάρια τριών τουλάχιστον ταινιών. Οι δύο απ’ αυτές, μάλιστα, είναι από τις πιο σημαντικές του ελληνικού κινηματογράφου.
Ο Κώστας Μουρσελάς είχε επιμεληθεί τους διαλόγους στο «Πρόσωπο με Πρόσωπο» (1966) του Ροβήρου Μανθούλη, ενώ είχε γράψει εξ ολοκλήρου το σενάριο στην ταινία «Ένας Νομοταγής Πολίτης» (1974) του Ερρίκου Θαλασσινού.  

15/7/2017 
ΡΟΜΑΝΤΣΟ ΙΙ
Να πάτε στο Ρομάντσο και να δείτε την έκθεση Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ. Υπάρχουν πολύ ωραία πράγματα εκεί, που αφορούν πολλούς – και μουσικόφιλους και φίλους των εικαστικών κ.λπ. Εγώ προσωπικά εντυπωσιάστηκα από τα διαστημικά παιγνίδια (ελληνικά και μη). Καταπληκτικά!
Και από τις συζητήσεις με τους Θανάση Μουτσόπουλο και Νεκτάριο Παπαδημητρίου άλλο ένα θεματάκι.
Δεν ξέρω πόσοι έχουν προσέξει την εισαγωγή από το «Πυρετός 42», το φοβερό τραγούδι των Πελόμα Μποκιού από το 1972. Για μισό λεπτό στην αρχή ακούγεται κάτι ηλεκτρονικό… Ίσως είναι θερεμίνη. Αλλά μάλλον όχι. Κάποια γεννήτρια ίσως…

15/7/2017 
ΡΟΜΑΝΤΣΟ Ι
Επειδή χθες είχαμε μια συζήτηση με τον Νεκτάριο Παπαδημητρίου και τον Θανάση Μουτσόπουλο, στο Ρομάντσο, περί ηλεκτρονικής μουσικής στην Ελλάδα.
Η "Τετραλογία" (1975) του Μούτση είναι το πρώτο ελληνικό άλμπουμ στο οποίο ακούστηκε moog synthesizer.

15/7/2107
EAST SIDE STORY
 Το κομμάτι αυτό είναι ένα από τα κορυφαία garage-punk των σίξτις και το είχε πει ο μεγάλος Bob Seger στην πρώτη πλευρά του single “East Side story/ East side sound”, που είχε βγει στην Hideout του Ντιτρόιτ το 1966. Το τραγούδι είχε δώσει, άμεσα, τη δυνατότητα στον Seger για ένα συμβόλαιο με μεγαλύτερη εταιρία και κάπως έτσι ξαναβγήκε μέσα στην ίδια χρονιά στην Cameo-Parkway, ως Bob Seger & The Last Heard αυτή τη φορά. Ακούστε…

ARUÁN ORTIZ πιάνο σόλο

Αφροκουβανός πιανίστας είναι ο Aruán Ortiz, γεννημένος πριν 44 χρόνια στο Σαντιάγο της Κούβας. Με παρουσία (και δισκογραφική) στα τζαζ πράγματα, που απλώνεται πέραν της 20ετίας, ο Ortiz (για άλμπουμ του οποίου με το τρίο του είχαμε γράψει πέρυσι στο δισκορυχείον) εμφανίζεται τώρα μ’ ένα σόλο πιάνο CD, το πρώτο του όπως διαβάζω μετά από 20 χρόνια, που έχει τίτλο Cub(an)ism [Intakt Records, 2017].
Ο Ortiz είναι ρηξικέλευθος μουσικός, κάτι που αποδεικνύεται και από το συγκεκριμένο CD με τον τίτλο-λογοπαίγνιο... “Cub(an)ism”. Τι «κρύβει» η λέξη; Από τη μια μεριά την «κουβανικότητα» (στη μουσική) και από την άλλη τον «κυβισμό» (επίσης στη μουσική). Αυτές τις δύο αισθητικές κατευθύνσεις επιχειρεί να συνταιριάξει στο άλμπουμ του ο Ortiz, και μάλλον το επιτυγχάνει. Θέλω να πω πως υπάρχουν συνθέσεις, εδώ, στις οποίες είναι προφανής η αφρο-λατινική καταγωγή τους, με το ρυθμικό παίξιμο του πιάνου και την εν γένει κρουστή αντιμετώπισή του [άκου π.χ. το εισαγωγικό “Louverture op.1 (Château de joux)”] και άλλες, όπως το 11λεπτο “Cuban cubism”, που συνδυάζει την αφρικανικότητα με τα «γεωμετρικά» ρυθμικά μοτίβα, φέρνοντας στη μνήμη τα ragtime του Στραβίνσκι (“Piano-Rag-Music”), τα κατ’ εξοχήν έργα του μουσικού κυβισμού.
Δεν θα την αποκαλούσα «φιλόδοξη» την προσπάθεια του Ortiz, γιατί με κάτι τέτοιο θα φαινόταν πως υποτιμώ τη δουλειά του – κάτι που δεν θα ήταν ορθό. Το “Cub(an)ism / Piano Solo” έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως άλμπουμ, και σίγουρα θα ενθουσιάσει πρώτους όλων τους τζαζ πιανίστες – χωρίς να αποκλείεται στη διαδρομή και το ελαφρώς μυημένο κοινό.
Επαφή: www.aruan-ortiz.com